Ground Report | କ୍ଷତ ଶୁଖିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ମନର ଘା' ଏବେ ବି ତାଜା... Air India-171 ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାର ପୀଡ଼ିତ ପରିବାର ଓ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତ ଆଲୋଚନା
ଅହମ୍ମଦାବାଦ ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାକୁ ବର୍ଷେରୁ ଅଧିକ ସମୟ ବିତିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇଥିବା ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ମାନସିକ ଆଘାତ ଆଜି ବି ଜୀବନ୍ତ । 'ETV Bharat' ସମ୍ପାଦକ ବିଲାଲ ଭଟ୍ଟଙ୍କ ଆଲେଖ୍ୟ
By Bilal Bhat
Published : July 2, 2026 at 2:35 PM IST
ଅହମ୍ମଦାବାଦର ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଗରମ ଶୁକ୍ରବାର ସକାଳ। କୃଷ୍ଣାବେନ ନିଜ ପୁଅକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା କିଛି ବୁଲା କୁକୁର, ସକାଳର ପ୍ରଥମ ଖାଦ୍ୟ ଅପେକ୍ଷାରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପୁଅ ନିରବ ମୋହନଭାଇ ଦୌଡ଼ି ଆସି କୁକୁରମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ନେହର ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି। କୁକୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିଭଳି ଆନନ୍ଦର ସହିତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଉଛନ୍ତି। ଗତବର୍ଷ ଏୟାର ଇଣ୍ଡିଆର ଫ୍ଲାଇଟ୍ 171 ଅହମ୍ମଦାବାଦ ସହର ଉପକଣ୍ଠର ମେଘାଣୀ ନଗରସ୍ଥିତ ବି.ଜେ. ମେଡିକାଲ କଲେଜ((Byramjee Jeejeebhoy Medical College)ର ହଷ୍ଟେଲ ଭବନ ଉପରେ ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ପରଠାରୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସମ୍ପର୍କ ଆହୁରି ନିବିଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏହି କୁକୁରମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ପଶୁପ୍ରେମୀମାନେ ନେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରାୟ ଜନଶୂନ୍ୟ। ଧାଡ଼ି ଧାଡ଼ି ଉଚ୍ଚ ଓ ଖାଲି ଭବନଗୁଡ଼ିକ ଜୁନ୍ 12, 2025ରେ ଘଟିଥିବା ସେହି ଭୟଙ୍କର ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାର ନୀରବ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ହୋଇରହିଛି।
ପ୍ରାୟ ୫୦ ବର୍ଷ ବୟସର କୃଷ୍ଣାବେନ ଲଣ୍ଡନ ଅଭିମୁଖେ ଯାଉଥିବା ବିମାନଟି ଉଡ଼ାଣର କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପରେ ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ସମୟରେ ସାମାନ୍ୟ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ବିମାନରେ ଥିବା 241 ଜଣ ଯାତ୍ରୀ ଓ କ୍ରୁ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସହ ଭୂମିରେ ଥିବା ଆଉ 19 ଜଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା।
ବିମାନରେ 50,000 ଲିଟରରୁ ଅଧିକ ଜେଟ୍ ଇନ୍ଧନ ଥିବାରୁ ସମଗ୍ର ହଷ୍ଟେଲ ପରିସର ନିଆଁ ଓ କଳା ଧୂଆଁରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
- ବିମାନ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ ମୋତେ ଭୟ ଲାଗେ - କୃଷ୍ଣାବେନ
ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ କୃଷ୍ଣାବେନଙ୍କ ଆଘାତ ଅତ୍ୟଧିକ ଗୁରୁତର ନଥିଲା ଏବଂ ଶାରୀରିକ ଭାବେ ସୁସ୍ଥ ହେବାକୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ମାସ ସମୟ ଲାଗିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଶରୀରର କ୍ଷତ ଭଲ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନର ଆଘାତ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲିଭିନାହିଁ। ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାସ୍ଥଳ ନିକଟରେ ଏକ ତମ୍ବୁରେ ରହୁଛନ୍ତି। ଆକାଶରେ କୌଣସି ବିମାନ ଉଡ଼ିଯିବା ମାତ୍ରେ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଦିନର ସ୍ମୃତି ପୁଣିଥରେ ତାଜା ହୋଇଯାଏ।
କୃଷ୍ଣାବେନ କହିଛନ୍ତି, "ପ୍ରତିଥର ବିମାନ ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ ମୋତେ ଭୟ ଲାଗେ। ଦୁର୍ଘଟଣା ପୂର୍ବରୁ ବିମାନ ଦେଖି ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିମାନ ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଲାଗୁଛି।"
ସେ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଯାଇଥିବା ଅଳ୍ପ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ, ଯେଉଁମାନେ ରାସ୍ତା କୁକୁରମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣା କେବଳ ମଣିଷଙ୍କ ଜୀବନ ନୁହେଁ, ପଛପଟ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଆସୁଥିବା ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ନେଇଥିଲା।
- ପୁଅର ମୃତ୍ୟୁକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିପାରିନାହାନ୍ତି ସୀତାବେନ ପାଟନୀ...
କିଛି ଶହ ମିଟର ଦୂରରେ ଥିବା ଏକ ବହୁମହଲା ଭବନରେ ଆକାଶ ପାଟନୀଙ୍କ ପରିବାର ରହୁଛନ୍ତି। ଆକାଶଙ୍କ ମା' ସୀତାବେନ ପାଟନୀ ଏବେ ମଧ୍ୟ ମାନସିକ ଆଘାତ, ଦୁଃଖ ଓ ଶାରୀରିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିନାହାନ୍ତି। ନିଜ 12 ବର୍ଷର ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ସେ ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇଥିଲେ। ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ବିମାନର ଏକ ଅଂଶ ଆକାଶଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ସେ ନିଆଁରେ ଘେରିଯାଇ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ। ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ବେଳେ ସୀତାବେନଙ୍କ ହାତ ଗୁରୁତର ଭାବେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିଲା। ସେହି ଦାଗ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେହି ଭୟଙ୍କର ମୁହୂର୍ତ୍ତର ସ୍ମୃତି ବହନ କରୁଛି।
ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ମୃତ୍ୟୁକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା, ଆଉ ଥରେ ପୁଅକୁ ଦେଖିବା। ସୀତାବେନ କହିଛନ୍ତି, "ମୁଁ ନିଜ ଆଖି ଆଗରେ ମୋ ପୁଅକୁ ନିଆଁରେ ଜଳୁଥିବା ଦେଖିଛି। ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଭୁଲିପାରୁନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଶ୍ୱାସରେ ମୋ ପୁଅର କଥା ମନେପଡ଼େ। ତା'ର ସ୍ମୃତିରୁ ମନକୁ ଅଲଗା କରିବା ମୋ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ।"
ଏକ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ବିତିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ସ୍ମୃତିରେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଏକ କୋଠରୀ ବିଶିଷ୍ଟ ଘରରେ ଆକାଶଙ୍କ ଜୀବନ ଆକାରର ଏକ କଟ୍-ଆଉଟ୍ ଫଟୋ ପୂଜାସ୍ଥଳ ପାଖରେ ସମ୍ମାନର ସହିତ ରଖାଯାଇଛି। ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ସେହି ଛୋଟ ଘରରେ ଏକାଠି ରହୁଛନ୍ତି।
ପୁଅର ମୃତ୍ୟୁରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ସୁରେଶଭାଇ ପାଟନୀ ଏବେ ବଡ଼ ଝିଅ ନୀଲମଙ୍କ ପାଇଁ ଚାକିରି ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ବୋଝ କିଛିଟା ହ୍ରାସ ପାଇବ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବାର 6 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା କ୍ଷତିପୂରଣ ପାଇଛି। ସେଥିରୁ 2 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାରୁ ଅଧିକ ସୀତାବେନଙ୍କ ଚିକିତ୍ସାରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇସାରିଛି। ତାଙ୍କର ଏବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ସର୍ଜରୀ ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଖର୍ଚ୍ଚ ବହନ କରିବାକୁ ପରିବାର ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।
ସୁରେଶଭାଇ କହିଛନ୍ତି, "ଟାଟା କମ୍ପାନୀର ଲୋକମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦଲିଲପତ୍ର କାମ କରି କିଛି ଟଙ୍କା ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନଥିଲା। ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ କେହି ଆମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିନଥିଲେ। କେବଳ ଟାଟାର ଅଧିକାରୀମାନେ ଆସି 6 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଇଥିଲେ।"
ନୀଲମ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଆକାଶ ସହ କାଟିଥିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ମନେ ପକାଇଛନ୍ତି। ସେ ମା'ଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଆକାଶ ଏକ ଆଇସକ୍ରିମ ଖାଉଥିଲେ। ନୀଲମ ତାଙ୍କୁ ଏକ କାମୁଡ଼ା ମାଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶ ମଜାରେ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସ୍ମୃତି ଆଜି ତାଙ୍କୁ ହସ ମଧ୍ୟ ଦିଏ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ ମଧ୍ୟ ଆଣିଦିଏ। ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ସବୁଠାରୁ ନିବିଡ଼ ଥିଲା।
ଆକାଶ ନିଆଁରେ ଜଳୁଥିବା ବିମାନର ଏକ ଅଂଶରେ ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମା' ସୀତାବେନ କମ୍ପାଉଣ୍ଡ ନିକଟରେ ଥିବା ଚା' ଦୋକାନରେ ଥିଲେ। ପୁଅକୁ ନିଆଁରେ ଜଳୁଥିବା ଦେଖିଥିଲେ ଓ ସେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତର ଭାବେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଦୁର୍ଘଟଣାର 23 ଦିନ ପରେ ସେ ପୁଅର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିଥିଲେ।
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣାର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟଭାଇ ପାଟନୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସେ କମ୍ପାଉଣ୍ଡର ବିପରୀତ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଚା' ଓ ଜଳଖିଆ ଖାଉଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ବିମାନଟି ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଆହତ ସୀତାବେନ ଓ ଆକାଶଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ମୋବାଇଲରେ ସମଗ୍ର ଘଟଣା ରେକର୍ଡ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ବିଜୟଙ୍କ କ୍ୟାମେରାରେ ଧରାପଡ଼ିଥିଲା ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ବିମାନର ଏକମାତ୍ର ଜୀବିତ ଯାତ୍ରୀ ନିଆଁ ଭିତରୁ ବାହାରି ଆସୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ହସ୍ପିଟାଲକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା। କେବଳ କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଧାଡ଼ି ଧାଡ଼ି ଭବନ କଳା ପୋଡ଼ା କାନ୍ଥରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ବିଜୟଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି କମ୍ପାଉଣ୍ଡ ଥିଲା ଜୀବିକାର ସ୍ଥାନ। ବି.ଜେ. ମେଡିକାଲ କଲେଜର ଡାକ୍ତର ଓ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ଗାଡ଼ି ସେ ସେଠାରେ ଧୋଉଥିଲେ। ଦୁର୍ଘଟଣା ପରେ ଯେତେବେଳେ ବିରାଟ ଅଗ୍ନିଶିଖା ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗ୍ରାସ କରିଥିଲା, ସେତେବେଳେ କଣ କରିବେ ବୋଲି କିଛି ବୁଝିନପାରି ନିଜ ମୋବାଇଲ ବାହାର କରି ଦୃଶ୍ୟ ରେକର୍ଡ କରିଥିଲେ।
ସେହି ସମୟ ଥିଲା ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୌଡ଼। ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ ଦଳ ଜଳୁଥିବା ଭବନ ମଧ୍ୟରେ ପଶି ଜୀବିତଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ଏବଂ ମୃତଦେହ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଥିଲେ।
ପରିବାରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତା'ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଆଉ ଏକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଅଧ୍ୟାୟ। ଫରେନସିକ୍ ଟିମ୍ ଦୁର୍ଘଟଣାସ୍ଥଳରୁ ମୃତଦେହର ଅବଶେଷ ସଂଗ୍ରହ କରି ଡିଏନଏ ପରୀକ୍ଷା ମାଧ୍ୟମରେ ପରିଚୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାକୁ ସପ୍ତାହ ସପ୍ତାହ ସମୟ ନେଇଥିଲେ। DNA ନମୁନା ସଂଗ୍ରହ ଏକ ବଡ଼ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଥିଲା। କେତେକ ପରିବାର ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ମୃତଦେହ ଫେରି ପାଇବାକୁ ସପ୍ତାହ ସପ୍ତାହ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଘଟଣାର ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଦୁର୍ଘଟଣାର ପ୍ରକୃତ କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଖୋଜୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ ଦାୟୀମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଜବାବଦେହିତା ଦାବି କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ବଦଳାଇ ଦେଇଛି।
(With inputs from Kalpin Trivedi and Mukesh Dodiya)
