কেনে আছে সীমান্তৰ বেৰৰ সিপাৰে থকা ভাৰতীয় গাঁৱৰ গাঁওবাসী

ধুবুৰী: ভয়-শংকাৰ মাজেৰে আজিও সময় পাৰ কৰি আহিছে সীমান্তবাসীয়ে ৷ বহু প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজেৰে কঠিন বাস্তৱৰ সৈতে যুঁজি সেই অঞ্চলৰ ৰাইজে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিব লগা হয় ৷ ধুবুৰী জিলাতো তেনে গাঁও আছে ৷

ধুবুৰী জিলাৰ দুখন ভাৰতীয় গাঁও, যি গোলকগঞ্জ সীমান্ত খণ্ডত অৱস্থিত, নাম ভোগডাংগা আৰু ফেস্কাৰকুটি গাঁও ৷ ভৌগোলিকভাৱে ভাৰতৰ অংশ যদিও ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তৰ বেৰৰ সিপাৰে অৱস্থিত । ফলস্বৰূপে সূৰ্যাস্তৰ পাছত সেই বাসিন্দাসকল ভাৰতীয় মূল ভূখণ্ডৰ পৰা কাৰ্যতঃ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে ।

ধুবুৰী জিলাৰ নৱনিযুক্ত অভিভাৱক মন্ত্ৰী অশোক সিংহলে বৃহস্পতিবাৰে ধুবুৰী ভ্ৰমণ কৰে ৷ মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে ভোগডাংগা সীমান্ত এলেকাও ভ্ৰমণ কৰা কথা আছে ৷ এই লৈ এতিয়া যথেষ্ট আশাবাদী গাঁওবাসী ৷ বাসিন্দাসকলৰ মতে, তেওঁৰ এই ভ্ৰমণে গাঁওবাসীৰ দশক দশক পুৰণি সমস্যাবোৰ লক্ষ্য কৰি সেইসমূহ সমাধান কৰিব ৷

উল্লেখ্য যে, ১৯৮৫ চনৰ অসম চুক্তিৰ পাছতে নিৰাপত্তা সুদৃঢ় কৰাৰ বাবে ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তৰ বৃহৎ অংশত সীমান্তৰ বেৰ স্থাপন কৰা হৈছিল । কিন্তু ভৌগোলিক আৰু প্ৰশাসনিক বাধাৰ বাবে ভোগডাংগা আৰু ফেস্কাৰকুটি গাঁওকেইখন বেৰ দিয়া অঞ্চলৰ বাহিৰত থাকি গ’ল । বিগত বছৰসমূহত বিশেষকৈ বাংলাদেশৰ ৰাজনৈতিক অস্থিৰতা আৰু সীমান্তৰ সিপাৰে উগ্ৰপন্থী গোটসমূহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান প্ৰভাৱৰ ফলত গাঁওসমূহত কিছু নিৰাপত্তাজনিত সমস্যাই দেখা দিছে ৷

সীমান্ত স্তম্ভ ১০২১ আৰু ১০২২ৰ মাজত অৱস্থিত আৰু বৰ্তমান সমষ্টিৰ সীমা নিৰ্ধাৰণৰ পাছত ধুবুৰী বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত এই দুয়োখন গাঁৱে একেলগে প্ৰায় ৬৬২ বিঘা মাটি সামৰি লৈছে । গাঁৱৰ প্ৰায় ৯০ শতাংশ বাসিন্দা কোঁচ-ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ ।

এই গাঁওকেইখনক বাংলাদেশৰ কুৰিগ্ৰাম জিলাৰ কাচেৰকুটি, ছাৰেৰকুটি, খুনুৰগাঁও, শিবেৰ হাট, বালাবাৰী, এংলাৰকুটিকে ধৰি বাংলাদেশী বসতিৰে চাৰিওফালৰ পৰা আগুৰি আছে । ভাৰতৰ মূল ভূখণ্ডলৈ যোৱাৰ একমাত্ৰ পথ সীমান্তৰ বেৰৰ এটা বিশেষ গেটখন, যাক গেট নং ৫০ বুলি জনা যায়, যি পুৱা ৬ বজাৰ পৰা বিয়লি ৬ বজালৈকে খোলা থাকে ।

সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনী (BSF)ৰ দ্বাৰা ২৪ ঘণ্টাই পহৰা দিয়া গেটখন পাৰ হ’বলৈ বাসিন্দাসকলক গেট পাছ আৰু বিশেষ অনুমতিৰ প্ৰয়োজন হয় । সন্ধিয়া গেটত তলা লগোৱাৰ পাছত ভাৰতৰ বাকী অংশৰ পৰা এই গাঁওবোৰ কাৰ্যতঃ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে । চিকিৎসাজনিত জৰুৰীকালীন বা আন জৰুৰী পৰিস্থিতিৰ সময়ত বিএছএফৰ জোৱানসকলে গেট খুলি দিয়ে ৷

এই ৫০ নম্বৰ গেটখনৰ সিপাৰে এটা সৰু মাটিৰ ৰাস্তাই প্ৰথমে ভোগডাংগালৈ আৰু তাৰ পাছত ফেস্কাৰকুটিলৈ গৈ কালদেও নদীৰ ওপৰত এখন সৰু দলং পাৰ হৈ যায় । গোলকগঞ্জ চহৰৰ পৰা মাত্ৰ ১৪ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত হোৱাৰ পাছতো গাঁওকেইখনে নিজৰ অস্বাভাৱিক অৱস্থানৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা অসংখ্য প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈ আহিছে ।

গাঁওসমূহৰ পৰা প্ৰায় ১০০ মিটাৰ ভিতৰত সীমান্তৰক্ষী বাংলাদেশৰ (BGB) পৰ্যবেক্ষণ চকী আৰু বাংলাদেশী বসতি স্থাপন কৰা হৈছে । কিন্তু ভোগডাংগা বা ফেস্কাৰকুটিৰ ভিতৰত বিএছএফৰ কোনো স্থায়ী শিবিৰ নাই । ফলত বাসিন্দাসকলে প্ৰায়ে অবৈধ অনুপ্ৰৱেশ, চুৰি আৰু সীমান্ত সম্পৰ্কীয় অন্যান্য নিৰাপত্তাজনিত সমস্যাত ভুগিব লগাত পৰে ৷

এনে কষ্টৰ মাজতো ভোগডাংগা আৰু ফেস্কাৰকুটিৰ জনসাধাৰণে ভাৰতীয় নাগৰিক হিচাপে প্ৰতিবাৰেই নিজৰ গণতান্ত্ৰিক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰি আহিছে । কিন্তু সীমান্তবাসীৰ বহু সমস্যা আছে যদিও বিভাগে বেছি গুৰুত্ব প্ৰদান নকৰাৰ ফলত গাঁৱৰ মানুহে চৰকাৰ আৰু নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিৰ ওপৰত ক্ষোভিত হৈ আছে ৷

গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলৰ বাবে ভোগডাংগা আৰু ফেস্কাৰকুটিৰ কাহিনী সীমান্তৰ বিষয়তকৈও অধিক গুৰুতৰ । কেৱল নিজৰ দেশৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থাকিবলৈ প্ৰতিদিনে সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হয় ।