গোপন সংগীত অধিৱেশনৰ পৰা উদিত নাৰায়ণক লৈ শ্বাহৰুখ বিচলিত হৈ পৰা লৈকে, ব্লকবাষ্টাৰ ছবিখনৰ অকথিত সংগীত কাহিনী

ত্ৰিশ বছৰ আৰু আগলৈও চলি থাকিব । ২০২৫ চনৰ ২০ অক্টোবৰত বলীউডৰ আইকনিক ছবি দিলৱালে দুলহানিয়া লে জায়েংগে [DDLJ] ৰ মুক্তিৰ ৩০ বছৰ সম্পূৰ্ণ হয় । ছুপাৰষ্টাৰ শ্বাহৰুখ খানৰ কেৰিয়াৰৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ছবি হিচাপে পৰিগণিত হোৱা এই ৰোমাণ্টিক নাটকখন ১৯৯৫ চনৰ ২০ অক্টোবৰত প্ৰিমিয়াৰ হৈছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ভাৰতীয় চিনেমা ইতিহাসৰ অন্যতম সফল ছবি হিচাপে পৰিগণিত হৈ পৰে ।

এই আইকনিক ছবিখন কেৱল সাংস্কৃতিক পৰিঘটনাত পৰিণত হোৱাই নহয়, ই দশক দশক ধৰি জনপ্ৰিয় হৈ থকা ব্লকবাষ্টাৰ ছাউণ্ডট্ৰেকো উপহাৰ দিছে । সংগীত নিৰ্মাতা যুগল যতীন-ললিতৰ দ্বাৰা সৃষ্ট সংগীত আৰু আনন্দ বাক্ষীৰ দ্বাৰা লিখা গান সেই বছৰটোৰ সকলোতকৈ বেছি বিক্ৰী হোৱা বলিউড সংগীত আছিল ।

"তুঝে দেখা তো", "মেহেন্দী লগা কে ৰখনা" আৰু "হো গয়া হে তুঝকো তো প্যাৰ সাজনা" আদি গীত আজিও মানুহৰ মনত শিপাই আছে আৰু ২০০৫ চনত বিবিচি এছিয়ান নেটৱৰ্কৰ ভোটাৰসকলে এই এলবামটোক সৰ্বকালৰ শীৰ্ষ হিন্দী ছাউণ্ডট্ৰেক হিচাপে ভোট দিছিল । বিশেষজ্ঞসকলে কয় যে ডিডিএলজেৰ সংগীত এটা পৰিঘটনা হৈ পৰিছিল কাৰণ ইয়াক ১৯৯০ চনৰ বলীউড সংগীতৰ পুনৰ উদ্ভাৱন হিচাপে দেখা গৈছিল ।

আকৰ্ষণীয় সুৰীয়া সুৰৰ মিশ্ৰণৰ সৈতে, ৰোমাণ্টিক কাহিনী আৰু জনপ্ৰিয় মুখ্য তাৰকাৰ দৰে ছবিখনৰ অন্যান্য উপাদানসমূহৰ সৈতে থকা ছাউণ্ডট্ৰেকৰ বৃহৎ বাণিজ্যিক সফলতাই ছবিখনক ক্লাছিক কৰি তুলিছিল আৰু ৰোমাণ্টিক বলীউড চিনেমাৰ ভৱিষ্যত গঢ় দিয়াত সহায় কৰিছিল । আটাইতকৈ অনন্য পৰিঘটনাটো হ’ল মাৰাঠা মন্দিৰ থিয়েটাৰত মুক্তি পোৱাৰ পিছৰে পৰা ইয়াৰ নিৰৱচ্ছিন্ন দৌৰ, য’ত দৰ্শকে গীত আৰু বহুতো নাটকীয় মুহূৰ্তত হুইচেল আৰু হাত চাপৰি বজোৱা দেখা গৈছিল ।

“ডিডিএলজে হোৱাৰ আগতে আমি জো জীতা ৱহি ছিকন্দৰ, ৰাজু বন গয়া জেণ্টলমেন আৰু খিলাড়ীৰ দৰে ছবিক লৈ বহুত প্ৰশংসা পাইছিলো । কিন্তু ডিডিএলজেয়েই আমাক খ্যাতি আৰু সফলতাৰ নতুন স্তৰলৈ লৈ গৈছিল । এনে ছবি আৰু সংগীত হয়তো জীৱনত এবাৰহে ঘটে । ডিডিএলজেৰ পিছত আমি কেইবাখনো ছবিৰ কাহিনী ৰচনা কৰিছিলো কিন্তু আমি সেই ধৰণৰ সফলতা নাপালো । কেনেকৈ এইটো এটা আচৰিত অভিজ্ঞতা আছিল, সকলোৰে সহযোগিতা ঘটিছিল ...লতা-জীয়ে সকলো গীত গাই, বাক্ষী চাহাবে লিখে আৰু যশ ৰাজৰ বেনাৰৰ সৈতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কাম । আদিত্য চোপ্ৰাই এই ছবিখনৰ জৰিয়তে পৰিচালক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল আৰু আমি শুনা শ্ৰেষ্ঠ আখ্যানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল এইখন । আমি আচলতে ছবিখন মুক্তিৰ আগতেই চাইছিলো । আমি জানিছিলোঁ যে যদি আমি আমাৰ কেৰিয়াৰত ডাঙৰ ষ্ট্ৰাইক কৰিব লাগে, তেন্তে এইটোৱেই সেই মুহূৰ্ত ।” ললিত পণ্ডিতে এইদৰে কয় ।

সেই দিনবোৰৰ কথা মনত পেলাই পণ্ডিতে কয় যে ১৯৯৪ চনৰ শেষৰ কোনোবা এটা সময়ত যেতিয়া ছবিখনৰ কল্পনা কৰা হৈছিল, চোপ্ৰাসকলে ডিডিএলজেৰ সংগীতৰ বাবে বহু সময় দাবী কৰিছিল, “যিটো ন্যায্য আছিল কাৰণ আদিত্যই নিজেই ছবিখনৰ ওপৰত বহু কাম কৰিছিল ।”

তেওঁ কয়, “আমি ছবিখনৰ সংগীতৰ বাবে চাৰিৰ পৰা পাঁচ মাহ সময় উচৰ্গা কৰিছিলো । সেই সময়ত আমি অনুভৱ কৰিছিলো যে ছবিখন সঁচাকৈয়ে ভালকৈ হৈ আছে, কিন্তু আমি কেতিয়াও গম পোৱা নাছিলো যে ই অহা ৩০ বছৰ আৰু তাতোকৈ অধিক সময় চলি থাকিব, সেয়া বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰা । আমাৰ সংগীতৰ অধিবেশনবোৰ যশ-জীৰ ঘৰত হৈছিল আৰু গোটেই পৰিয়ালটো উপস্থিত আছিল আৰু অৰিহণা যোগাইছিল আৰু তেওঁলোক পৰামৰ্শ লৈ আহিছিল । তেওঁলোক সকলোৱেই আছিল লতা-জী, আশা-জী, যশ-জীৰ দৰে প্ৰবীণ সৈনিক ... আমি তেতিয়া বহুত সৰু আছিলো । আদিত্য নিজেও বহুত সৰু আছিল । প্ৰবীণ সৈনিকৰ বিশাল সমৰ্থনৰ সৈতে যুৱ দল, তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাই আমাক শক্তি প্ৰদান কৰিছিল । প্ৰায় চাৰি-পাঁচ ঘণ্টা ধৰি নিৰ্মাতাসকলৰ সৈতে আমি এটা বিশদ অধিবেশন কৰিছিলো আৰু আমি ৰচনা কৰা গীতবোৰ তেওঁলোকে শুনিছিল, যশ-জী অতিশয় আপ্লুত হৈছিল আৰু পিছলৈ আদিত্যই আমাক ফোন কৰিছিল আৰু তেতিয়াই আমি গম পালো যে তেওঁ ছবিখন পৰিচালনা কৰিব ।” পণ্ডিতে কথাবোৰ মনত পেলায় ।

ডিডিএলজেৰ ছাউণ্ডট্ৰেকত লতা মংগেশকাৰ, আশা ভোছলে, কুমাৰ ছানু, উদিত নাৰায়ণ আৰু অভিজীত ভট্টাচাৰ্যৰ কণ্ঠত সাতটা গীত আছে । “তুঝে দেখা তোহ”, মংগেশকাৰ আৰু ছানুয়ে গোৱা ৰোমাণ্টিক ডুৱেটটো আছিল এটা বৃহৎ চাৰ্টবাষ্টাৰ আৰু বহুলভাৱে ইয়াক নব্বৈৰ দশকৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় বলীউডৰ ৰোমাণ্টিক গীত বুলি গণ্য কৰা হয় ।

“আমি গায়কজনৰ ওপৰত সিদ্ধান্ত লওঁ যে তেওঁৰ শব্দ কেনেকুৱা হ’ব আৰু কোনে ভালকৈ গাব । উদিতে বেছিভাগ গীত গাই থকাৰ সময়তে আমি এইটো কুমাৰ ছানুক দিলোঁ । তাৰ পিছত “জাৰা সা ঝুম লু মে”ত সেই ধেমালি আৰু শক্তি আছিল, গতিকে আশা -জী আৰু অভিজীতৰ লগত ই অলপ স্বাভাৱিক আছিল । লতা-জীয়ে কুমাৰ ছানু আৰু উদিত নাৰায়ণৰ সৈতে সকলো প্ৰেমৰ গীত গাইছিল”-পণ্ডিতে কয় ।

কুমাৰ ছানুৰ বাবে ডিডিএলজে তেওঁৰ জীৱন আৰু কেৰিয়াৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কৃতিত্ব । "আদিত্যই মোক প্ৰতিষ্ঠিত ইমানবোৰ গায়কৰ মাজৰ পৰা বাছি লোৱাটো মোৰ বাবে এটা ডাঙৰ কথা আছিল । আৰু তাৰ পিছত লতা-জীৰ সৈতে যুটীয়া গীত গাবলৈ দি মোক এটা ডাঙৰ বাট দিলে । তেওঁলোকে এই গানটো কোনে গাব সেই বিষয়ে বহুত চিন্তা কৰিছিল, তেওঁলোকে কণ্ঠত চৰম ৰোমান্স বিচাৰিছিল আৰু মই গীতটো পোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল । ছবিখনত ইমানবোৰ গীত আছিল আৰু কোনে জানিছিল যে এই গীতটো মাইলৰ খুঁটি হৈ পৰিব, ই ভাগ্য । মই মই য'তেই যাওঁ, মানুহে মোক এই গীতটো গাবলৈ কয় । ডিডিএলজে নিৰ্মাণৰ সময়ত আৰু এতিয়াও শ্বাহৰুখৰ সৈতে বহুবাৰ যোগাযোগ কৰিছো আৰু তেওঁ মোক সদায় উষ্ম আলিংগন দিয়ে । মঞ্চত তেওঁ মোৰ ফালে আঙুলিয়াই দিছিল যে এই গায়কজন মোৰ খ্যাতিৰ বাবে সমানেই দায়ী । তেওঁ এতিয়াও সেই কথা পাহৰা নাই...।"

পণ্ডিতে প্ৰকাশ কৰে যে শ্বাহৰুখ সংগীতৰ অধিবেশনত অতিশয় জড়িত আছিল আৰু কেতিয়াবা তেওঁ ৰেকৰ্ডিঙৰ বাবেও আহিছিল । "শ্বাহৰুখ অতি উত্তেজিত আৰু আগ্ৰহী আছিল যে সংগীত ভালদৰে হ'ব ... তেওঁ চোপ্ৰা পৰিয়ালৰ অতি ঘনিষ্ঠ আৰু তেওঁ আদিত্যৰ বন্ধু, গতিকে সেই সকলোবোৰে একেলগে ছবিখনক অতি বিশেষ কৰি তুলিলে । গোটেই দলটোৱে ছবিখনক, ইয়াৰ সংগীত আৰু নিৰ্মাণৰ সময়ত বহুত মৰম দিলে । সংগীত আছিল ছবিখনৰ অন্যতম স্তম্ভ । ডিডিএলজেৰ সৈতে কিছু ঐশ্বৰিক সংযোগ ঘটিছিল ।" পণ্ডিত এইদৰে সামৰণি মাৰে ।

চিৰ জনপ্ৰিয় “মেহেন্দী লগাকে ৰখনা”, “হো গয়া হে তুঝকো” আৰু “ৰুক জা” গীত গোৱা উদিত নাৰায়ণৰ মনত আছে যে তেওঁ চাৰি ঘণ্টাৰো অধিক সময় দেৰিকৈ ৰেকৰ্ডিং ষ্টুডিঅ’ত উপস্থিত হোৱাৰ বাবে শ্বাহৰুখ বিচলিত হৈছিল ৷ কেনেকৈ তেওঁৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল শ্বাহৰুখে ।

"যেতিয়া মই "ৰুক জা অহ দিল দিৱানে" ৰেকৰ্ডিং কৰিবলৈ ওলাইছিলো তেতিয়া শুনিছিলো যে শ্বাহৰুখ ৰেকৰ্ডিং ষ্টুডিঅ'ত ৰৈ আছিল । তেতিয়া মই মোৰ কেৰিয়াৰৰ শিখৰত আছিলো আৰু মোৰ দেৰি হৈছিল আৰু ষ্টুডিঅ'ত উপস্থিত হোৱাৰ সময়লৈকে শ্বাহৰুখ গুচি গৈছিল । সকলো মোৰ ওপৰত বিচলিত হৈছিল যে ‘আমাৰ ছুপাৰষ্টাৰ ৰৈ আছিল আৰু গুচি গৈছিল’ । কিন্তু যেতিয়া গীতটো ৰেকৰ্ডিং হৈছিল আৰু শ্বাহৰুখকে ধৰি সকলোৱে শুনিলে, তেতিয়া অভিযোগ সকলোৱে পাহৰি গ’ল, নিৰ্মাতা আৰু বাকী সকলোৱে গীতটো অসীমভাৱে ভাল পাইছিল ।” নাৰায়ণে বৰ্ণনা কৰে ।

সুৰকাৰসকলৰ বাবে বহুতো সৃষ্টিশীল প্ৰত্যাহ্বান থাকিব পাৰে কিন্তু তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান আছিল আদিত্য চোপ্ৰাৰ “গোপনীয়” ধৰণেৰে কাম কৰা । “আদিত্য আছিল অতি সংৰক্ষিত আৰু গোপনীয় আৰু সেয়া আমাৰ বাবে অলপ প্ৰত্যাহ্বানজনক আছিল কাৰণ তেওঁ ছবিখনৰ ডাবিং কৰিবলৈ কোনোবা এটা অচিনাকি ষ্টুডিঅ’লৈ যায় য’ত কোনো নাযায় । তাৰ পিছত তেওঁ আমাক এটা অস্পষ্ট স্থানত অতি সৰু ষ্টুডিঅ’ত বেকগ্ৰাউণ্ড মিউজিক কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল । যেতিয়া আমি তেওঁক ক’লো যে ইয়াত হ’ব নোৱাৰে কাৰণ সকলো সংগীতজ্ঞই ইয়াত ফিট নহ’ব, তেওঁ লৰচৰ কৰিবলৈ মানা কৰিছিল আৰু আমি এটা অতি কমপেক্ট বেণ্ডৰ সৈতে সন্তুষ্ট হ’বলগীয়া হৈছিল ৷ আমি ভাবিছিলো যে কাৰণটো কি আছিল আৰু লাহে লাহে আমি তেওঁৰ স্বভাৱ আৰু কাম-কাজৰ ধৰণ দেখি বুজি পাইছিলোঁ যে কামবোৰ এনেকৈয়ে কৰিব লাগিব । কিন্তু সংগীত, কাহিনী কোৱা, চিত্ৰনাট্য আৰু পৰিচালনা সন্দৰ্ভত তেওঁৰ গভীৰ জ্ঞান আছে ।” পণ্ডিতে কয় ।

শেষত পণ্ডিতে ডিডিএলজেৰ সংগীতৰ সফলতাৰ কাৰণ ইয়াৰ মৌলিকতা আৰু “সুন্দৰ শক্তিৰ স্তৰ” বুলি কয় । “প্ৰতিটো ইন্টাৰলুড আৰু প্ৰতিটো সংগীতৰ টুকুৰা আমাৰ দ্বাৰা ৰচনা কৰা হৈছিল আৰু সকলোবোৰ অতি জোখে জোখে ঠাইত পৰিছিল । লগতে ইয়াৰ সফলতাৰ বহুখিনি কৃতিত্ব লতা-জীক দিয়া উচিত । তেওঁ সেই সময়ত ছবিৰ বাবে গান গোৱা নাছিল; বহু অফাৰ নাকচ কৰিছিল যদিও এই ছবিখনত তেওঁ সকলো গীত গাইছিল । তাৰ পিছত বাক্ষী চাবে গীতৰ কথাৰে এক ডাঙৰ কাম কৰিছিল । এই এলবামটো এটা মাষ্টাৰপিছ, ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰি । আনকি আমিও আকৌ কৰিব নোৱাৰিম, কথাবোৰ কেতিয়াবা কেৱল এবাৰহে ঘটে ।” তেওঁ কয় ।

লগতে পঢ়ক : জুবিন গাৰ্গৰ বাবে ন্যায় বিচাৰি সামাজিক মাধ্যমত সৰ্ববৃহৎ ডিজিটেল প্ৰতিবাদ