এজন পলিঅ’ আক্ৰান্ত আৰু আনজন দৃষ্টিশক্তিহীন: আপুনিও আলোড়িত হ'ব এই কাহিনী জানিলে

জাগীত্যালা (তেলেংগানা) : বন্ধুত্বক পৃথিৱীৰ পৱিত্ৰতম সম্পৰ্ক বুলি কোৱা হয় । বন্ধুৱে আপোনাক পদে পদে শিকাই যায় জীৱনৰ আদিপাঠ, দেখুৱাই পোহৰৰ বাট । বন্ধুত্বত বয়স, উচ্চ-নীচ, জাতি-ধৰ্ম আৰু ভেদাভেদৰ পাৰ্থক্য নাথাকে । বন্ধুত্ব শব্দটো অন্তৰৰ পৰা গঢ় লৈ উঠা এক সম্পৰ্ক । বন্ধুত্বৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে তেলেংগানাৰ জাগীত্যালাৰ ইৰলা চন্দ্ৰয্যা আৰু গন্নাৰপু ৰাজুৱে ।

ইৰলা চন্দ্ৰয্যা আৰু গন্নাৰপু ৰাজুৰ মাজৰ বন্ধুত্ব আনুগত্য, সাহস, প্ৰেৰণাৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন হিচাপে থিয় দিছে । বিশেষভাৱে সক্ষম হৈ জীয়াই থকাৰ পিছতো তেওঁলোকে জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজতে ইজনে-সিজনক সহায় কৰি আহিছে, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ এই যাত্ৰাক এক কাহিনীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে, যিয়ে জাগীত্যালা জিলাৰ বহুতকে আলোড়িত কৰিছে ।

ইৰলা চন্দ্ৰয্যা আৰু গন্নাৰপু ৰাজুৰ কাহিনী

ৰাজন্না ছিৰচিলা জিলাৰ চন্দুৰ্তি মণ্ডলৰ বাসিন্দা চন্দ্ৰয্যাৰ শৈশৱত পলিঅ’ ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ ফলত তেওঁৰ দুয়োখন ভৰি একপ্ৰকাৰ বিকল হৈ পৰে । জীৱনটো কেতিয়াও সহজ নাছিল যদিও তেওঁ হাৰ মানিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল । তেওঁ জাগীত্যালা জিলা সদৰৰ কৃষি বিভাগৰ সহকাৰী সঞ্চালকৰ কাৰ্যালয়ত পৰিচাৰক হিচাপে কৰ্মৰত হৈ আছে ।

আনহাতে ৰাজুৰ ঘৰ জাগীত্যালা জিলাৰ কঠালাপুৰ মণ্ডলৰ পেগাৰলাত । অতি কম বয়সতে তেওঁ চকুৰ দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাইছিল যদিও শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি জীৱিকা উপাৰ্জনৰ পথ মুকলি কৰিছিল । বৰ্তমান তেওঁ জাগীত্যালাৰ বাণিজ্যিক কৰ বিভাগত কনিষ্ঠ সহায়ক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে ।

ছাত্ৰ অৱস্থাত গঢ় লৈ উঠিছিল বন্ধুত্ব

১৯৯৯ চনত কৰিমনগৰৰ স্কুল ফৰ দ্য ফিজিকেলি হেণ্ডিকেপড এণ্ড দ্য ব্লাইণ্ডত ইণ্টাৰমিডিয়েট অধ্যয়নৰ সময়ত তেওঁলোক প্ৰথম লগ পাইছিল । সময়ৰ লগে লগে এই বন্ধুত্ব অধিক দৃঢ় হৈ পৰিছিল । সংগ্ৰামৰ মাজেৰে ইজনে সিজনক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু একেলগে কৃতিত্ব অৰ্জন কৰিছিল ।

২০০৩ চনত ৰাজুৱে চৰকাৰী চাকৰি লাভ কৰাৰ বিপৰীতে ২০০৯ চনত চন্দ্ৰয্যাই চাকৰি লাভ কৰে । পৰৱৰ্তী সময়ত দুয়ো বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু পৰিয়ালসহ জাগীত্যালাত থাকিবলৈ লয় । জীৱনৰ বিভিন্ন ঘাট-প্ৰতিঘাটৰ মাজতো তেওঁলোকৰ বন্ধুত্ব অটুট থাকে আৰু এই বন্ধুত্ব দুয়োৰে বাবে শক্তিৰ উৎস হৈ পৰিল ।

সকলোকে অনুপ্ৰাণিত কৰা এক দৈনন্দিন ৰুটিন

আজিও দুয়ো বন্ধুৱে একেলগে কৰ্মক্ষেত্ৰলৈ যায় । প্ৰতিদিনে পুৱা চন্দ্ৰয্যাই তেওঁৰ বাবে বিশেষভাৱে ডিজাইন কৰা দুচকীয়া বাহন চলাই ৰাজুক লগত লৈ কৰ্মক্ষেত্ৰলৈ যায় । পলিঅ’ৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা এজনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এজন অন্ধ ব্যক্তি কৰ্মক্ষেত্ৰলৈ যোৱা এই দৃশ্য এতিয়া জাগীত্যালাৰ ৰাজপথত এক চিনাকি আৰু হৃদয়স্পৰ্শী দৃশ্য হৈ পৰিছে ।

তেওঁলোকৰ সহকৰ্মীসকলে প্ৰায়ে তেওঁলোকক প্ৰশংসা কৰে, তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বক 'সুন্দৰ দৃশ্য' আৰু মানৱ সম্পৰ্কই কেনেকৈ শাৰীৰিক সীমাবদ্ধতাক অতিক্ৰম কৰিব পাৰে তাৰ উদাহৰণ বুলি কয় ।

বন্ধুত্বতকৈও বেছি

তেওঁলোকৰ কাহিনী কেৱল দুজন বিশেষভাৱে সক্ষম ব্যক্তিৰ বিষয়ে নহয় । এই কাহিনী হৈছে স্থিতিস্থাপকতা, দৃঢ়তা আৰু পাৰস্পৰিক সমৰ্থনৰ শক্তি । চন্দ্ৰয্যা আৰু ৰাজুৱে একেলগে থিয় দি দেখুৱাইছে যে বন্ধুত্ব সঁচাকৈয়ে অভেদ্য হ’ব পাৰে, যিটো বন্ধন জীৱনৰ কঠিন প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজেৰেও স্থায়ী হ’ব পাৰে ।